Na enige administratieve rompslomp is SY Megas Alexandros uitgeschreven geraakt in het Verenigd Koninkrijk. Hierdoor kan ik hem eindelijk inschrijven in België. Hij krijgt een nieuwe, maar evenzeer een ridderlijke naam: SY Sir Percival. Tegen alle verwachtingen in gaat de inschrijving vrij vlot. De enige hindernis die opduikt is het serienummer van de YANMAR-motor dat niet op de Bill of Sale staat. De administratie doet daar moeilijk over. Wanneer dit euvel opduikt, ben ik al op Corfu. Ik kan daardoor snel foto’s van het identificatieplaatje nemen en doormailen naar de administratie. Er komt was handigheid bij kijken voor die foto, want het nummer staat bovenop de motor en daar kan je dus bijna niet aan. Daags na het doorsturen krijg ik de bevestiging van inschrijving. De brief wordt al meteen meegestuurd. Hierdoor kan ik meteen ook mijn vergunning aanvragen bij het BIPT.
De naam.
Vanwaar nu die naam en dat schild? Wel heel eenvoudig. Ik koos voor een naam die verwijst naar de middeleeuwse ridderliteratuur. Sinds mijn studententijd ben ik verslingerd geraakt aan de middeleeuwse literatuur en meerbepaald de ridderromans. Daarom ging ik in dat thema op zoek naar een naam. Dat de boot eerder Alexander de Grote heette was mooi meegenomen. Alexander was één van de grote voorbeelden voor de middeleeuwse ridders. Wie ridders zegt, zegt er vaak meteen de ronde tafel en koning Arthur bij. Sir Percival was ook één van die ridders. Maar hij was niet zomaar een ridder. Geboren als boerenzoon die echt ridder wil worden, krijgt hij tegen alle verwachtingen van koning Arthur de opdracht om de heilige Graal te zoeken en naar Camelot te brengen. Percival aanvaardt natuurlijk de opdracht. Hij krijgt de graal ook binnen handbereik, maar zal ze door zijn gebrek aan ridderlijke opvoeding niet kunnen vatten. Tijdens zijn queeste naar de graal, ontplooit hij zich als een echte ridder, ook al bereikt hij zijn doel niet. De reis of de zoektocht naar de graal is blijkbaar belangrijker dan het doel of de bestemming. En is dat nu bij zeilen niet net zo? Het is altijd leuk om de veilige haven binnen te varen, maar het zeilen tijdens de reis blijft toch het meest belangrijke.
Het schild
Het schild is er nadien pas bijgekomen en is eerder een leuk toeval. Ik wilde al jaren een ex libris om in mijn boekencollectie te plaatsen. Na lang zoeken vond ik in Renske van Willert uit Nederland eindelijk iemand die zo’n ex libris kon ontwerpen. De kern van het ontwerp is het wapenschild van onze familie: een geel schild met een omgekeerde zwarte ‘V’ met een rode vink op de punt. Links van het schild staat het beeld van de zwarte Lievevrouw van Halle en rechts het beeld van de Vaantjesboer. Deze laatste is de verpersoonlijking van de bijnaam van de Hallenaren, Vaantjesboeren of verkopers van bedevaartsvaantjes. Het originele keramieken beeld, op basis waarvan het bronzen standbeeld is gemaakt dat op de Beestenmarkt in Halle staat, staat bij mij thuis. De link naar de Lievevrouw heeft alles te maken met het feit dat ik sinds kort opnieuw regisseur ben van de Mariaprocessie in Halle en het is ook een verwijzing naar het onderwerp van mijn eerste thesis aan de KU-Leuven die over de devotie van OLV-Halle handelde. Het Latijnse citaat onderaan is afkomstig uit een glasraam in de kathedraal van Chartres en het betekent: “Wij leven als dwergen op schouders van reuzen”. Dit is dan weer een verwijzing naar mijn andere passie naast de middeleeuwse literatuur: de reuzencultuur. Het onderwerp van mijn tweede masterthesis aan de KUL, die ik hoop te voltooien in 2025.
