Het was met enige scepsis dat ik naar “Over de oceaan” begon te kijken, het programma waarin enkele BV’s de oceaan over zeilen. De hyperkinetische Jani werkt nogal rap op mijn zenuwen. Maar bon, ik ben dus beginnen kijken. Uitgesteld, dan kon ik de meest irritante stukken (en de reclame) doorspoelen. Tot mijn verbazing kwam het zeilen redelijk veel aan bod. Meestal als ergens een val brak of los schoot. De spinnaker en gennaker bezorgden hen ook wel genoeg kopzorgen. Ik ben ook niet echt happig om die zeilen te hijsen.
Ik heb wel genoten van de beelden van de oceaan en ik wil die oversteek zeker ooit ook eens doen. Het moet zalig zijn, met een paar mensen het ruime sop kiezen. Een paar weken geen land zien. Enkel de oceaan en de weergoden om rekening mee te houden. Een overtocht duurt drie weken en past dus perfect in de zomervakantie van een leerkracht. Ik kan zelfs een heen-en-terug doen. Het heeft niet veel gescheeld of ik had de overtocht als eens gemaakt. Begin jaren 2000 kreeg ik het aanbod om mee te varen in een oceaanrace met de Tomidi, de vroegere Rucanor Tristar. Hèt Belgische wedstrijdjacht. Ik was zo stom om dat te laten schieten.
Ik weet dus wat gedaan. Na mijn twee stuurbrevetten moet ik dit voorjaar zeker nog mijn brevet van Yachtman halen. Ook al heb ik mijn ICC (International Certificate of Competence) voor zowel motor- als zeilboten, toch wil ik dat Yachtman-brevet. Anders kan ik niet verder naar de volgende cursussen voor het brevet van Yachtnavigator. En dat laatste heb je nodig om die oversteek gekwalificeerd en goed opgeleid aan te kunnen pakken.